Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

5 spraakmakende zeges in de Strade Bianche

Morgen zijn we toe aan de 15de editie van de Strade Bianche. De koers is daarmee vrij jong in tegenstelling tot andere wielerwedstrijden. Toch hebben de witte grindwegen het voor elkaar gekregen om van de Strade Bianche voor menig koersliefhebber de ‘zesde klassieker’ te maken. We zetten voor u de vijf mooiste overwinningen op een rijtje.

2008: Spartacus klaart de klus

In het tweede jaar dat de Strade Bianche (toen nog Monte Paschi Eroica) op de kalender staat, heeft het al heel wat meer aanzien dan de eerste editie. Daardoor verschijnen heel wat toppers aan de start. Alessandro Ballan, die een jaar eerder de Ronde van Vlaanderen won, behoort samen met Fabian Cancellara tot de topfavorieten. Ook toenmalig wereldkampioen Paolo Bettini verschijnt aan de start, maar komt weinig in het stuk voor en eindigt 63ste. Het is Ryder Hesjedal die een eerste keer ontsnapt uit de kopgroep. Niet veel later rijden Ballan en Cancellara naar de Canadees toe. Die kan nog even aanklampen, maar het duo is te sterk voor hem. Ballan en Cancellara gaan zo alleen richting de Piazza del Campo. In de smalle straatjes van Siena blijft de Zwitser gezwind voorop en door een knap staaltje bochtentechniek wint hij een eerste keer de Strade Bianche. In 2012 en 2016 wint hij ook, dat maakt hem met drie zeges recordhouder in Toscane.

©Wikimedia Commons

2017: Andermaal prijs voor Kwiato  

Voor Michał Kwiatkowski hebben de witte grindwegen geen geheimen meer. In 2014 boekte de Pool hier zijn eerste overwinning om het drie jaar later nog eens over te doen, en niet tegen Janneke en Mieke. Op een goeie 22 kilometer van de finish scheidt een groepje van vier zich af van de kopgroep. Twee Belgen, een Tsjech en een Pool; een van hen wint. Vooral Tim Wellens lijkt gebrand op de zege en trekt stevig door. Greg Van Avermaet heeft duidelijk moeite met het tempo, maar weet net op tijd zijn karretje aan dat van Zdeněk Štybar vast te haken. De achtervolgende groep met onder andere Tom Dumoulin blijft lang op tien seconden hangen. Negentien kilometer voor het einde maken de achtervolgers dan toch de aansluiting. Michał Kwiatkowski waagt zijn kans vier kilometer verder en begint aan een solo. Het draait goed uit voor de Pool, want hij komt alleen aan in Siena waar een massa volk hem opwacht. De overige prijzen worden verdeeld onder onze landgenoten: Van Avermaet op twee, Wellens drie.

2018: Modderduivel Benoot

In 2018 krijgen we de enige echte regeneditie van de Strade voorgeschoteld. En wat krijg je bij een combinatie van regen en grind? Juist, modder. Traditiegetrouw is het peloton in stukken gekapt. Op zo’n 49 kilometer van de streep komt ene Romain Bardet de aansluiting maken bij de kopgroep der favorieten. Op adem komen achteraan, neen, daar doet de Fransman niet aan mee. Erop en erover, klaar is kees. Als een duivel uit een doosje springt Wout van Aert op zijn wiel. Het duo wacht een lange vlucht richting Siena. In de achtergrond krijgen we nog een ontsnapping uit de voormalige kopgroep, volledig Belgisch getint dankzij Tiesj Benoot en Pieter Serry. Die laatste heeft het onwijs moeilijk om in het zog van Benoot te blijven en moet lossen. Dan maar alleen, denkt Benoot. En dat doet hij ook. Zonder lang te twijfelen geeft hij na de aansluiting vooraan Bardet een koekje van eigen deeg. Benoot heeft de benen en laat dat zien: hij is er alleen vandoor. Met zijn modderige grimas harkt hij zich op de laatste grindwegen naar boven. Zijn inspanning loont en Benoot zet zich zo als tweede Belg in een rijtje van drie dat de Strade Bianche gewonnen heeft. Revelatie van de dag is Wout van Aert, dat moet ook gezegd. Tot verkramping toe baant hij zich een weg naar boven om dan eindelijk uitgeput op de koude stenen van de Piazza del Campo op adem te komen.

2020: Wout gaat solo in z’n boerenjaar

Het lijkt wel een wederkerend fenomeen dat de Strade Bianche pas losbarst rond de laatste 50 kilometer. Dat is ook in de bloedhete editie van vorig jaar het geval wanneer Jakob Fuglsang de touwtjes in handen neemt. Zonder succes, want de kopgroep blijft samen. Onderweg regent het nog enkele aanvalletjes die allemaal teruggehaald worden. In de allerlaatste grindsector, Le Tolfe, gaat Wout van Aert er alleen vandoor. Zijn voorsprong bedraagt om en bij de tien seconden. Terug op het asfalt behoudt Van Aert nog steeds dezelfde voorgift op Alberto Bettiol, Maximilian Schachmann en Davide Formolo. De motor van de tijdritkoning slaat op de lopende wegen richting Siena aan en hij vergroot het gat met zijn concurrenten. In de achtervolgende groep moet Bettiol de rol lossen, Formolo en Schachmann gaan alleen op jacht. Echt in de buurt van Van Aert komen ze niet meer. Derde keer, goeie keer voor de Lillenaar. Eenmaal over de streep voorziet hij ons van zijn signatuur rock’n’roll-gebaar. 2020 was ondanks de coronapandemie een topjaar voor Wout van Aert. Wij staan te popelen om hem morgen weer aan het werk te zien in zijn vierde Strade Bianche.

2020: Van Vleuten volgt zichzelf op

Ook in het vrouwenwielrennen heeft iemand een absoluut boerenjaar. Annemiek van Vleuten komt als wereldkampioene naar de stofwegen van Toscane. En wederom – wat had je gedacht – breekt de koers open rond de laatste 50 kilometers. Vooraan splitst een groepje van elf rensters zich van het peloton af. Een paar minuten later besluit een van hen, de Spaanse Mavi García, er alleen vandoor te gaan. Achter haar werkt het groepje allesbehalve goed samen, zo bouwt ze haar voorspong uit tot maar liefst vier minuten! Vanuit het peloton duikt opeens de regenboogtrui op. Van Vleuten heeft haar zinnen gezet op een overwinning, dat zie je meteen. In haar eerste opzet slaagt ze. Ze rijdt naar de eerste achtervolgende groep op García. Die heeft dan nog zo’n drie minuten voorsprong, voldoende voor een overwinning toch? Van Vleuten zou Van Vleuten niet zijn mocht ze toch niet het onmogelijke proberen. Nog voor de laatste zes kilometers bereikt ze García die zich een hoedje schrikt. De twee dames rijden samen Siena binnen. Van Vleuten zit zelfs na haar ongelofelijke inhaalrace nog vrij fris en speelt het slim. Op de allerlaatste helling gaat ze voluit en zo haalt de Nederlandse haar tweede zege op rij binnen in de Strade Bianche. Morgen de hattrick?