Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Als het maar niet Mikel Landa zou zijn

Je weet dat het een keer gaat gebeuren. Dat de nervositeit de overhand neemt. Dat de wielen elkaar steeds dichter naderen. Dat de snelheid de hoogte in vliegt. Het is bijna onvermijdelijk. De grootschalige valpartij op weg naar de massasprint. Het moment dat er een granaat lijkt te ontploffen op de weg. Niemand kan een kant op. De renners gaan als dominostenen onderuit. En je weet ook altijd dat er iemand bij ligt die de grote drieweekse droom in één seconde ziet verdampen. Je kan als neutrale kijker maar één ding hopen. Nee, als hij het maar niet zou zijn.

Mikel Landa en malheur zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. De Bask is de ijver zelve, koerst met zijn hart en geeft nooit op. Een op en top prof, die zijn honger naar een goed gevulde erelijst nooit onder stoelen of banken steekt. Giftig geeft hij voor iedere koers waar hij start hetzelfde signaal. Hij wil winnen. Altijd winnen. Maar o zo vaak lukt het niet. Net niet.

Qua pech kent Landa onder zijn collega’s maar een paar gelijken. Noem een Richie Porte en een Thibaut Pinot. Het zijn namen waarvan je weet dat als ze met veel tegelijk onderuit gaan, ze er altijd wel bij lijken te liggen. De klassementsrenners met meer opgaves dan piekresultaten. De kopmannen die achtervolgd worden door blessures, merkwaardige inzinkingen, valpartijen, daalangst en ander onfortuin. Stuk voor stuk steengoede coureurs met te weinig knikkers in de kast, hoewel Porte na lang vechten in 2020 toch zijn gewilde podiumplaats in de Tour de France behaalde. Na zoveel pech mocht het de Australiër dus wel een keer meezitten.

Aan Landa kleeft een vergelijkbaar spoor van ongeluk. Meerdere keren het podium missen in een grote ronde op een paar seconden. Samen koersen met medekopmannen met wie het absoluut niet botert, tuimelpartijen en materiaalpech. Deze omstandigheden dragen eraan bij dat de tragische Landa niet te boek staat als de victorie kraaiende topklimmer, maar als de inmiddels wanhopige wielrenner die probeert vriendschap te sluiten met de grootste wedstrijden. Iets dat maar niet wil lukken. Zijn strijdvaardigheid verloor de klimmer door alle tegenslag schijnbaar niet.

“Het vele klauterwerk door de Apennijnen, Dolomieten en Alpen waren hem op het lijf geschreven”

Nooit leek zijn uitgangspositie beter dan dit jaar. De Giro d’Italia gold als absoluut hoofddoel, het piekmoment van het wielerseizoen. Een grote ronde, eindelijk eens zonder de door Landa zo gehate tijdritkilometers. De chronoritten die hem al eerder van het eindpodium scheidden. Een drieweekse ronde door Italië, die meer dan ooit op maat gemaakt leek voor de pure klimmers als Landa. Het vele klauterwerk door de Apennijnen, Dolomieten en Alpen waren hem op het lijf geschreven. Liefst zeven serieuze aankomsten bergop. Hij had daar zijn grootste concurrenten kunnen pesten, kunnen belagen, ze eindelijk eens uitschakelen ten faveure van zichzelf. Als er een geschikte kans was voor Landa om een grote ronde kon winnen, dan was het wel deze Giro.

Een Giro die vooraf werd gegaan door een gedegen voorbereiding, met degelijke uitslagen in de Tirreno en het Baskenland. Een aanloop vol regelmaat en vertrouwen. Vertrouwen om de roze droom te verwezenlijken. Hij was zelfs de eerste renner die een serieuze speldenprik uitdeelde in de lastige vierde rit naar Sestola. In de stromende regen was het een fel Baskisch teken van leven. Landa ging met de besten mee en toonde zijn vorm. Nog geen vierentwintig uur later sloeg het noodlot dan toch opnieuw toe.

Want je weet dat het een keer gaat gebeuren. Dat de nervositeit in het peloton de overhand neemt. Dat de snelheid oploopt en het ieder moment mis kan gaan. Dat de renners als dominostenen onderuit gaan. En je weet dat er altijd iemand van naam op die manier zijn ambities, zijn dromen voor de lange termijn kan opbergen. Ik weet zeker dat er veel neutrale wielervolgers samen met mij hebben gedacht: Als het maar niet Mikel Landa zou zijn.

Maar de harten van die wielervolgers bloeden op 12 mei 2021. Want het was Mikel Landa wel.