Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Cycling.be met Canyon naar Andalucia Bike Race (deel 4)

Nadat hij de tweede rit van de Andalucia Bike Race aan de kant moest blijven, kon redacteur Rick terug starten in de derde etappe. Benieuwd hoe hij het ervan af bracht ondanks zijn heupblessure!

Na de blessurenegativiteit van een dag eerder – en een gedwongen rustdag – was het dinsdag weer tijd om aan de start te verschijnen en de race voort te zetten. In Andújar startte de rit van 72 kilometer en 1852 hoogtemeters. De eerste kilometers gingen over wat onverharde landwegen en even leek het niet zo’n hele spectaculaire rit te worden. Al was het begin naar Zuid-Spaanse begrippen wel erg groen qua vegetatie maar nog erg vlak. Ik vond dat niet zo erg, omdat ik door mijn blessure langer nodig had om op te warmen. Mijn teamgenoot Freek voelde zich vandaag ook niet al te best aan de start door een opgelopen kou. We hadden dan ook afgesproken om samen te blijven deze etappe en rustig op gang te komen.

ALS IN EEN WESTERN

Al snel kwam er verandering in het landschap en de eerste beklimming kondigde zich aan. Na de eerste steile beklimming in de benen te hebben, begon het landschap gaandeweg om te slaan. Naarmate de afdaling vorderde, leek het even of we in een compleet andere omgeving zaten. Overal roken we de geur van wilde bieslook en lavendel. Ondanks de start met een hard hoofd begonnen Freek en ik langzaam in de rit te komen en al snel keken we tegen prachtige heuvels aan. Een van die heuvels kregen we meteen op ons bord. Na een klim van ongeveer een half uur kwamen we boven om te genieten van een spectaculair uitzicht. Even leek het alsof we midden op een filmset van een western stonden. Het landschap deed sterk denken aan Amerikaanse woestijn.

Na de eerste bevoorrading startte de eerste echte beproeving. Niet alleen voor ons, maar ook voor de bike. Lange technische afdalingen over rotsen waar geen eind aan leek te komen. Waar een all-mountainfiets zich het meest thuis zou voelen, kon de Canyon Exceed zich uitstekend staande houden. De armen, schouders en handen hadden het wel zwaar te verduren. Na dat downhillwerk volgde een extreem steile en lange beklimming. Een stijgingspercentage van 25% was niet overdreven, en dat op een zanderige ondergrond die met stenen bezaaid lag. We moesten constant op onze techniek letten om wegslippen te voorkomen en dat voor een aantal kilometer. Het zweet droop letterlijk van ons hoofd en dat terwijl we al 60 kilometer in de benen hadden.

DE ALLERMOOISTE

Als afsluiter kwam nog een zware technische afdaling, bijna identiek aan de vorige, alleen een heel stuk langer. Werkelijk een van de leukste die ik ooit gedaan had. Dat maakte deze rit echt onvergetelijk. Wat een etappe! Dit had ik voor geen goud willen missen en menig mountainbiker zou er jaloers op kunnen zijn. Voor mij was het in ieder geval de mooiste route die ik ooit gereden heb … zonder twijfel!