Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Cycling.be met Canyon naar Andalucia Bike Race (deel 6)

Donderdag was onze man in de Andalucia Bike Race al aan de vijfde en voorlaatste etappe toe, een rit van 83 km lang met 2100 hoogtemeters. Zijn dag zou eindigen met een slapende seingever en een sappige hamburger...

De dag begon al moeizaam, ik kwam amper het bed uit door de spierpijn en de benen voelden alsof er een vrachtwagen overheen gereden was. De ritten van de afgelopen dagen eisen hun tol. Vooral door de lange rit van woensdag uiteraard. De Andalucia Bike Race is dan ook mijn eerste marathonrace ooit. Ook vandaag moest ik weer alleen van start gaan, omdat teamgenoot Freek nog steeds geveld was door een stevige griep. Ik had hem deze dag nochtans graag aan mijn zijde gehad en had gehoopt dat we vandaag wel samen over de eindstreep konden fietsen.

ZELFDE PARCOURS, ZELFDE SNELLE START

De route van vandaag was maar zeven kilometer korter dan gisteren, dus was ik benieuwd wat de rit met me ging doen. Na een extra stevig ontbijt op naar de start! Die lag net als de voorgaande dagen in het centrum van Cordoba, alleen niet op precies dezelfde plaats. De start ging wel erg moeizaam met mijn roestige benen. Het waaide ook erg hard en was zeer koud. Daardoor was ik gedwongen om in het peloton te blijven om zo enigszins uit de wind te fietsen. Dat peloton ging erg hard van start en ik dreigde me op die manier wel op te blazen. Gelukkig viel deze groep al snel uit elkaar en kon ik wat gas terugnemen om op eigen tempo op te warmen. Wederom begon de spierpijn na een kilometer of tien te verdwijnen en voelden de benen weer als nieuw. Vanaf hier ging de tocht gelukkig qua spierpijn van een leien dakje.

De route van vandaag was in grote lijnen ook hetzelfde als gisteren. Hier en daar was hij wat aangepast zodat er toch nog wat variatie in zat. Het grote verschil was vooral dat het deze nacht geregend had en de wegen op veel plaatsen veranderd waren in een grote modderpoel. Ik besloot vandaag mijn klikpedalen om te wisselen voor platformpedalen, omdat ik een voorgevoel had dat de steilste hellingen van gisteren ook vrijwel onbegaanbaar waren geworden om zittend in het zadel op te komen. Het bleek een goede keuze, want zo kon ik snel uit het zadel springen en makkelijk met de fiets in de nek de gladste obstakels passeren. Door de blessure was het ook makkelijker om te lopen indien dat nodig was. Ook zat er een zeer steile beklimming in over een rotswand die onmogelijk op te fietsen was. Hier en daar gleden de medebikers uit, maar gelukkig kon ik grip blijven houden met mijn schoenen. Alleen had een andere persoon minder geluk: hij brak zijn arm en schouder bij een val.

SIËSTA’S EN HAMBURGERS

De klim op het einde was wel erg zwaar en erg lang, maar verrassend genoeg ging deze erg goed. Het ging allemaal iets te vlot, dus uiteraard moest er wel iets misgaan… De Spanjaarden houden nogal van siësta’s, zo blijkt wel weer, want de persoon die de mensen in de juiste richting moest dirigeren, lag lekker in het gras een dutje te doen. Hierdoor reed ik in een afdaling de verkeerde kant op. Na een minuut of tien had ik door dat ik wel eens verkeerd kon zitten en besloot ik toch maar om te draaien en weer de hele beklimming te nemen. Die had ik dan ook weer extra aan mijn broek en zo was mijn redelijk goede tijd meteen ook aan diggelen. Bovendien had ik weer een aantal onnodige extra kilometers in de benen.

Gelukkig kwam ik toch relatief fris over de eindstreep. Om de pech snel te vergeten, besloot ik door te fietsen en mezelf te trakteren op een paar hamburgertjes van de keten met de grote gele M. Ik vond dat ik dat wel verdiend had na al het afbeulwerk van deze week…