Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Egan Bernal: “Ik heb mezelf teruggevonden”

In 2019 kroonde Egan Bernal zich ietwat verrassend tot de jongste Tourwinnaar sinds 1909. We zijn nu twee jaar later, maar voor Bernal zelf voelt het ongetwijfeld aan als een half leven. De nog altijd maar 24-jarige Colombiaan had moeite met zijn nieuwe status als nationale held, kampte met hardnekkige rugproblemen en ging ook privé door een woelige periode, maar rekende onlangs in de Giro definitief af met zijn demonen. Met de maglia rosa om de schouders vertelde Bernal ons hoe hij anderhalf jaar lang gebukt ging onder existentiële twijfels en blikte hij met open vizier terug op enkele cruciale momenten in zijn raid naar het roze. “Ik heb het lang moeilijk gehad, maar nu ben ik ‘back in the game’!”

Een gesprek met Egan Bernal levert altijd interessante inzichten op. Maar over zijn vaderland Colombia wil de kersverse Girowinnaar het ditmaal niet hebben. Niet omdat er niets over te vertellen valt, maar omdat je over sommige dingen met veel zorg moet praten en omdat je de tijd moet nemen om alles naar behoren te duiden. Er snel overgaan, zou de situatie oneer aandoen. “Toen ik naar de Giro vertrok, vond ik het jammer om Zipaquirà (Bernals thuisstad, red.) achter te laten. Er is veel onrechtvaardigheid in Colombia en ik zou daar willen zijn voor mijn volk. Maar om echt uit te leggen wat er aan de hand is in mijn thuisland zou ik dagen nodig hebben. Ik zou het kunnen doen, maar niet nu (daags na de Giro, red.). Ik hoop gewoon dat daar iemand gelukkig is dankzij mij.”

Toen Egan Bernal zestien jaar oud was, wilde hij journalist worden om iedereen te vertellen over het onrecht in zijn thuisland. Paolo Alberati, de Italiaan die hem destijds als achttienjarige snaak ontdekte op voorspraak van zijn landgenoot Andrea Bianco (coach bij de Colombiaanse federatie) en die hem na een legendarische inspanningstest in Perugia een profcontract bezorgde bij het Androni Giacattoli-Sidermec-team van Gianni Savio, beweert dat Bernal dat nog altijd overweegt. Volgens hem zou het zomaar kunnen dat de kopman van INEOS Grenadiers na het realiseren van zijn volgende wielerdroom – het winnen van de Vuelta, zodat hij elke grote ronde op zijn palmares heeft – een andere weg inslaat.

“Misschien, maar nu denk ik aan andere dingen”, riposteert Bernal wanneer we hem dit opvallende gerucht voorleggen. “Ik mis mijn ouders en mijn vriendin. Ik mis mijn koe, mijn kippen en mijn drie honden. Ik zou nu graag thuis zijn. Dit wil ik de jeugd van tegenwoordig meegeven: we hebben echt niet veel nodig om gelukkig te zijn, laat niemand je overtuigen van het tegendeel! We hoeven geen kampioenen te zijn, we hoeven niet beroemd te zijn. Toen ik begon te fietsen, was dat het laatste waar ik aan dacht en toch was ik gelukkig. Dat mogen we niet vergeten.”

Lees het volledige artikel in de vierde editie van Cycling, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!