Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Hij viel inderdaad niet stil

We noteren etappe drie in de Giro d’Italia. Een stuk of vijf beklimmingen liggen er onderweg naar Canale. Het is een typische dag voor de klimmende sprinters. De hele etappe controleren de ploegen van deze sterke beren, die van Peter Sagan en Fernando Gaviria in het bijzonder, de koers vanuit de achtergrond. Een schijnbaar kansloze vluchtersgroep dient als aas voor de hongerige wolven uit het aanstormende peloton. Het is een bekend standaardscenario voor een felbegeerde ritzege in een grote ronde. Een scenario dat schitterend werd verhinderd door een ontketende Taco van der Hoorn.  

In 2016 werd hij profrenner. Van der Hoorn, beschikkend over een grote motor en een brok karakter, verzamelde hier en daar kleine koersen voor op zijn palmares, in de schaduw van de allergrootste wielerkoersen. Een straffe stoot in een etappe van de BinckBank Tour leverde hem al eens een overwinning in de WorldTour op, maar daar bleef het ernstig lang bij. Naarmate de tijd vorderde, werd duidelijk dat Taco geen veelwinnaar was. Nee, eerder was hij een renner voor de vroege vlucht, een vlucht zoals tijdens de bewuste Girorit.

De afgelopen twee jaar vertoefde hij in de schaduw van de steeds succesvoller wordende Jumbo-Visma-ploeg. Met eindzeges in de Vuelta en podiumplaatsen in de Tour was de Nederlandse ploeg prompt een van de meest succesvolle teams in het circuit. Maar Van der Hoorn merkte daar niets van. Hij reed geen grote rondes, maakte geen naam in klassiekers of andere wedstrijden. Waar het gevierde Nederlandse bolwerk almaar in aanzien groeide, speelde Van der Hoorn tweede viool. Even was hij zelfs bang om zijn profstatus te verliezen. Wilden ploegen hem nog wel?

Het Belgische Intermarché-Wanty-Gobert bood de oplossing. In de vrijbuitersbende voelde van der Hoorn zich direct thuis. Hier mocht hij wél direct mee naar een grote ronde. Tijdens de heuvelachtige finale van de derde Giro-etappe blijft hij ineens vooraan over. Vluchtkompaan Simon Pellaud wordt vakkundig uit het wiel gereden. De Rotterdammer, al 180 kilometer in de aanval, koerst solo verder. Eurosportcommentatoren Karsten Kroon en Jeroen Vanbelleghem weten het zeker: die Taco, die valt niet zomaar stil. Een terechte stelling. Van der Hoorn beukte, schokte en schudde zichzelf en zijn fiets over de weg richting Canale. Vier seconden hield hij over, de finish lag precies op de goede plek. Opeens is van der Hoorn etappewinnaar in een grote ronde. De jacht van het peloton kwam te laat. 

Het oneerlijke gevecht dat wordt gewonnen door de eenling. De ultieme misrekening van een grote groep rekenaars. Het kat-en-muisspel waarbij de muis te slim is. Steeds zeldzamer worden dergelijke overwinningen. Tijdens de derde etappe naar Canale gebeurde het. Hoofdschuddend en vol ongeloof kwam van der Hoorn over de meet. Hij had ze allemaal geflikt. Een grootse zege, een stap uit de wielermodaliteit. Een moment van ultiem wielergenot voor iedere koersliefhebber. Taco bewijst aan alle dromers en vluchters dat het echt nog wel kan om als eenling het peloton voor schut te zetten.

Want Taco viel inderdaad niet stil.