Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Hoe nipt wil je de finish hebben?

Wat als het verschil tussen plaats één en twee ontzettend klein is? Een moment van stilte en nagelbijtende onwetendheid in de plaats van gejuich, tot de zege wordt toegekend. Met de Amstel Gold Race vers in het geheugen keren we terug in de tijd naar zes zinderende voorbeelden van millimeterfinishes.

Parijs-Roubaix 1990: Bauer versus Planckaert

Een dikke tien minuten, zo lang keek de wedstrijdjury in een klein hutje achter een van de tribunes naar de foto’s van de finish. De technologie van toen is dan wel niet te vergelijken met die van nu, maar het was alles wat ze hadden om mee te werken. Even later verscheen en ietwat korrelige, zwart-wit foto van de fractie van een seconde waarin de voorwielen van Planckaerts Panasonic-fiets en Bauers Eddy Merckx de streep raakten. Na heel wat overleg waren de leden van de jury het eens met elkaar. De toenmalige juryvoorzitter, Joel Menard, kondigde de beslissing aan: de winnaar is Eddy Planckaert. De Belgen in de menigte – en die waren met heel wat afgezakt naar de piste in Roubaix – juichten uitbundig. Planckaert stortte zich in de armen van zijn sportdirecteur en tevens oudere broer Walter. Bauer zakte ineen op het gras in het midden van de baan, getroost door de helpers van zijn team. Eddy Planckaert won Parijs-Roubaix, de zwaarste eendagswedstrijd ter wereld, met minder dan een centimeter verschil. Ook de derde was een bekende naam: Edwig Van Hooydonck.

Ronde van Vlaanderen 1994: Museeuw versus Bugno

©Wikimedia Commons

Vier renners vormen de kopgroep boven op de Bosberg, de laatste beklimming van die dag. Het kat-en-muisspel begon tussen Johan Museeuw, Gianni Bugno, Andrei Tchmil en Franco Ballerini met nog iets meer dan drie kilometer te gaan. Het kwartet reed samen het laatste rechte stuk op. Het was Bugno die de sprint aantrok op 250 meter van de meet. De Italiaan haalde Museeuw in, die niet meteen kon reageren en wanhopig probeerde aan te klampen. Bugno voelde zich zegezeker en hief zijn armen omhoog. Wat hij niet had gezien: de monsterjump van Museeuw die beide renners bijna deed crashen. Uit het officiële oordeel bleek dat het instinct van de Italiaan juist was. Bugno won de Ronde van Vlaanderen in 1994 met een marge van slechts 7 mm.

Tour de France 2017: Kittel versus Boasson Hagen

De zevende etappe in de Tour de France van 2017 was echt eentje voor de sprinters. Elke ploeg had zijn laatste mannetje opgesoupeerd, dus was het aan de snelle mannen. Marcel Kittel kwam van achter het achterwiel van Edvald Boasson Hagen om de Noor te verslaan. Kittel strekte zijn armen naar voren om zijn fiets naar de finishlijn te gooien, terwijl Boasson Hagen dat verrassend genoeg niet deed. Zo was de ritzege voor Marcel Kittel, die een van de meest nipte Tour de France-finishes in de geschiedenis won. Slechts vijf millimeter scheidde de Duitser en de Noor aan de meet. Jurylid Severine Jamain zei nadien aan NBC Sports dat het de dichtste finish was die ze in haar 10 jaar dienst gezien had.

Parijs-Nice 2018: Démare versus Izaguirre

De Koers naar de Zon startte in 2018 onder een grijze hemel en koude temperaturen. Slechts drie renners maakten deel uit van de vroege vlucht, op vijftien kilometer van de aankomst kwam alles weer samen. De finale bestond uit een klim van twee kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van maar liefst 6% en kasseien. Aan de voet van de klim viel Alexis Vuillermoz nog eens aan, maar toen de sprinterstreintjes zich begonnen te vormen, werd hij al even snel teruggehaald. Arnoud Démare nam het voortouw in die spurt, met drie renners in zijn zog. Izaguirre zat het dichtst bij de Fransman, ze kwamen zelfs leunend tegen elkaar de streep over. Christophe Laporte en Tim Wellens vervolledigden het rijtje van vier aan de meet. Na beraad sprak de omroeper de verlossende woorden uit voor Démare. Hij had gewonnen.

Brabantse Pijl Dames 2021: Vollering versus Winder

Een kopgroep van zes rensters gaf de finale van de Brabantse Pijl kleur: Demi Vollering, Juliette Labous, Joscelin Lowden, Elisa Balsamo, Leah Thomas en Ruth Winder gingen ervan door op de Hertstraat en hielden de favorieten op afstand. Annemiek van Vleuten zette nog een achtervolging in, maar kwam niet dichter bij de kopgroep. De zes vluchters mochten zo onder elkaar uitvechten wie de opvolgster van Grace Brown op de erelijst werd. De Nederlandse Vollering leek de sprint naar haar hand te zetten, maar juichte een tikkeltje te vroeg. De finishfoto toonde dat de ultieme jump van Ruth Winder net genoeg was om haar de overwinning af te snoepen. De Amerikaanse had al genoegen genomen met de tweede plaats, maar mocht dus alsnog op het hoogste schavotje pronken. Afgelopen zondag werd Vollering opnieuw tweede in de Amstel voor dames. Daar moest ze Marianne Vos voorlaten, die overigens ook aardig snel het zegegebaar maakte.

Amstel Gold Race 2021: Van Aert versus Pidcock

Een week na de Brabantse Pijl kregen we een bijna een heruitgave in de Amstel Gold Race. Opnieuw waren Wout van Aert en Tom Pidcock weg met een derde man. Gisteren was het dan wel Maximilian Schachmann in plaats van Matteo Trentin. De Duitser van BORA-hansgrohe probeerde nog voor de rode vod weg te rijden, maar zijn poging werd subliem geremonteerd door Van Aert en ook Pidcock kon nog volgen. Na deze mislukte uitval kon Schachmann het wel schudden tegen zijn metgezellen in de sprint. Hij nam dan ook al gauw genoegen met de derde plaats. Opnieuw sprinten dus voor Tom en Wout. Het was die laatste die er opnieuw als eerste aan begon. Pidcock kwam piepen achter het bonkige lijf van onze landgenoot, kwam er zelfs naast en pats! Fotofinish. De twee renners keken elkaar aan zonder te weten wie de ander mocht feliciteren. Mondjesmaat liep het nieuws binnen dat de Amstel van 2021 voor Wout was. Zelfs na het officiële resultaat had de renner van Jumbo-Visma moeite om het te geloven. Beter kan je een voorjaar niet afsluiten, denken we dan.