Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Onwennig en ongemakkelijk: inzoomen op de UAE Tour

Het wielerseizoen is uit de startblokken geschoten. Hierbij alvast een nabeschouwing bij de eerste WorldTour-wedstrijd van het jaar.

Terwijl de meeste wielervolgers nog van hun koerswinterslaap genoten, vond vorige week de UAE Tour plaats. Zeven dagen lang wielergeweld in de woestijn van de Verenigde Arabische Emiraten. En eerlijk is eerlijk: wie inschakelde, kreeg waar voor zijn geld. Mathieu van der Poel gaf de koers kleur en de Arabische ronde bracht een handvol mooie sprints. Als kers op de taart leverden de twee bergetappes eveneens spektakel op, met een indrukwekkend goede Tadej Pogacar. Toch zijn er een hoop kanttekeningen te plaatsen bij het fietsen in de woestijn. Moeten we blij zijn met een wedstrijd zoals de UAE Tour? Een korte blik op de februarikoers.

Een beperkte historie, leegte, wolkenkrabbers, hitte en een onbegroeide berg die toch als Green Mountain in het rondeboek staat. Dat is in een notendop het wielrennen op het Arabisch Schiereiland. Qatar, Dubai, Abu Dhabi, Oman: allemaal hadden ze een plek op de wielerkalender. De Ronde van Qatar verdween in 2016. De Ronde van Oman staat voorlopig niet op het programma. Abu Dhabi en Dubai sloegen de handen in elkaar en vormen sinds 2019 de UAE Tour. In 2016 fungeerde Qatar zowaar als decor voor het wereldkampioenschap, een nieuwe wielermijlpaal voor de olielanden. Dat evenement werd echter een slaapverwekkende bedoening, waarbij iedere ambiance ontbrak.  

De UAE Tour brengt niet veel beters. Het is de enige koers waar je Chris Froome in dienst van Ben Hermans zal zien rijden. Maar ook de enige koers waar, corona of niet, sowieso geen fans langs de weg staan. In de Emiraten kan wielrennen niemand echt bekoren. Sterker nog: al televisiekijkend kun je je afvragen of de lokale bevolking überhaupt weet dat de koers voorbijraast. De startpremies zullen er ongetwijfeld hoog zijn, maar enige affectie met het wielrennen lijkt te ontbreken.

Verder is het bij vlagen kunstmatige en troosteloze landschap een smet op het woestijnfietsen. Wielrennen is het decor. Andersom idem dito. Wat dat betreft, hebben we niets aan de Emiraten. Over kaarsrecht en biljartvlak gesproken: de UAE Tour is de enige wedstrijd ter wereld met etappeprofielen die nog vlakker zijn dan de gemiddelde Nederlandse rondweg. In het land liggen twee bergen: de Jebel Hafeet en de Jebel Jais. Beide bergen zijn niets meer dan grote, lichtrode brokken aarde, die de indruk geven dat er ieder moment een Marsrover van de NASA voorbij kan rijden.

De televisieregie probeert in de uitzendingen wel degelijk reclame te maken voor de Emiraten. Het resultaat spreekt echter boekdelen. Zo wordt er gepronkt met het oudste bouwwerk uit het land, dat nog geen 130 jaar oud is. Daarnaast wordt het enige bosgebied in het land – als ware het een wereldwonder – uitgebreid tentoongesteld. Een dierentuin, midden in de oneindige leegte, voor 30% gevuld met ernstig bedreigde diersoorten? In de Emiraten hebben ze het voor u. Na de zoveelste wolkenkrabber heb je alle bijzonderheden wel gezien. Waar zitten we in hemelsnaam naar te kijken?

Dan is er nog het geopolitieke plaatje. Pas in 2020 erkenden de Emiraten de gevoelige onafhankelijkheid van de staat Israël. En terwijl de spanningen tussen de Arabische landen, Israël en andere betrokken partijen gewoon aanhouden, rijdt de Israëlische Start-Up Nation-ploeg vol ornaat in het peloton. Hoe vreemd is dat eigenlijk? Ondertussen prefereert buurland Qatar mooie stadions boven mensenlevens van arbeidsmigranten. 6500 mensen vonden intussen de dood tijdens de bouwwerken. Mensenrechtenschendingen zijn dagelijkse kost in dit gebied. Het is een voorbeeld van de megalomanie die in de oliestaten gemeengoed is geworden.

Wat vinden de renners eigenlijk van het koersen in de woestijn? Tourwinnaar Pogacar, kopman van de UAE-ploeg, verklaart fan te zijn van de Emiraten. Hij is eveneens fan van de Jebel Hafeet. Pogacar, die haast de hele winter in de woestijn vertoefd heeft, is de klim misschien al wel vijftig keer opgereden. Verder hoor je niemand. Zwijgzaam ondergaan de renners de hittekoers. Toch is het moeilijk te geloven dat niemand van hen niet bij alle bovengenoemde aspecten stilstaat.

Al bij al is de woestijnkoers op sportief vlak een aardige wedstrijd op de kalender. Pogacar won op zijn geliefde Jebel Hafeet en dat bleek genoeg voor de eindzege. Sam Bennett en Caleb Ewan toonden hun voorjaarsvorm in de sprints en Filippo Ganna nam een nieuwe optie op een langdurige suprematie in het tijdrijden. De UAE Tour leverde op die manier aardige koers op. Toch overheerst, en ik denk dat ik namens vele volgers spreek, een onwennig en ongemakkelijk gevoel bij deze wedstrijd. Het aanschouwen van met oliegeld gebouwde wolkenkrabbersteden in een biljartvlak, leeg landschap is niet iets om blij van te worden. Gelukkig kunnen we de blik nu op het échte voorjaar richten. Zonder zandverstuivingen, lege Marslandschappen en uit de grond gestampt beton en glas.