Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Goed gesprek: Roger De Vlaeminck

Roger De Vlaeminck blies op 24 augustus 75 kaarsjes uit. Een verjaardagsgesprek met het orakel van het Meetjesland.

Ik beken. Toen zowat het hele land dweepte met Eddy Merckx, was ik supporter van Roger De Vlaeminck. Dat kwam in de eerste plaats omdat ik hield van zijn rebelse karakter. Als jonge knaap kreeg hij het aanbod van Merckx om in zijn Faema-ploeg te komen rijden, maar Roger weigerde. “Ik ga niet met u rijden, ik wil tegen u rijden”, zo klonk het frank en vrij. Daarnaast viel ik ook voor zijn stijl. Zat er ooit iemand schoner op een fiets? Niemand zweefde zo gracieus over de kasseien. Om het met de woorden van televisiepresentator Karl Vannieuwkerke te zeggen: “Bij Roger kon je een plateau pinten op zijn rug zetten.”

Als jong gastje wou ik worden zoals Roger, dus ik stuurde hem regelmatig een brief waarin ik polste naar zijn tips. Altijd kreeg ik een kaartje terug met een vriendelijk antwoord. Veertig jaar na datum leg ik mijn fanmail voor aan Roger. Hij glimlacht. “Dat is het handschrift van mijn toenmalige schoonvader. Hij was onderwijzer en hielp me bij het reageren op de vele kaartjes en brieven die ik toen kreeg. Maar ik zat er wel bij om de vragen te beantwoorden”, verklapt hij. “Weet je dat ik nu nog altijd post krijg van supporters? Als ze er een postzegel bij steken, kunnen ze op een antwoord rekenen.”

Competitiebeestje

Ijdelheid is Roger niet vreemd. In tegenstelling tot heel wat andere profrenners bleef hij zich ook na zijn wielercarrière verzorgen. Maar zelfs een kampioenenlichaam weerstaat niet aan de tand des tijds. Zo is ‘Le Gitan’ de laatste jaren op de sukkel met zijn rug. “Tijdens de Gentlemen Classic van het jongste na-Tourcriterium in Aalst heb ik voor de allerlaatste keer op een racefiets gezeten. Het is genoeg geweest. Ik heb mijn fiets geschonken aan mijn vriend Patrick De Geyter, die in zijn winkel in Drongen intussen een klein museumpje kan uitbouwen”, vertelt hij. “Mountainbiken blijf ik wel nog doen, want dat is een andere positie die minder belastend is voor mijn rug. Deze morgen heb ik nog een toertje van 40 kilometer gedaan door de Lembeekse bossen. Met een gemiddelde van tegen de 25 km/u.”

Dat laatste typeert Roger De Vlaeminck ten voeten uit. Hij is een echt competitiebeestje dat van alles een wedstrijd wil maken. En niet alleen op de fiets. Vroeger ging hij regelmatig op trainingspad met zijn boezemvriend, de betreurde Jempi Monseré. Het gebeurde wel vaker dat ze onderweg stopten bij een bakker voor een taartje. “Van het een kwam het ander en we probeerden elkaar af te troeven door de meeste eclairs te eten. Ik trok aan het langste eind met negentien stuks”, kan hij er nog altijd smakelijk om lachen. “Ik heb er wel een prijs voor moeten betalen, want enkele dagen later moest ik forfait geven voor de Waalse klassiekers door maag- en darmklachten.”

Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Cycling, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!