Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Schipperen tussen twijfel en bewondering

De renners van Bahrain-Victorious hebben geen idee wat er gebeurt. Op de vooravond van de laatste bergetappe van de Tour ontstaat een pandemonium. De Franse politie treedt binnen in hun hotel. Ze ruimen tassen en kasten uit. Ze lezen appjes en andere tekstberichten. Bekijken foto’s en andere prullaria. Na een uur en een kort bedankje voor de medewerking zijn ze weer weg. Dit zijn de korte getuigenissen van Matej Mohoric over het plotselinge bezoek. Als de Sloveense allrounder van de Bahrainploeg twee dagen na het voorval naar de zege soleert in Libourne, maakt hij een veelzeggend handgebaar naar de buitenwereld. De Tour gaat toch weer over doping.

Bahrain-Victorious maakte deze Tour mede tot een van de spectaculairste van de laatste jaren. Wout Poels reed lang in de bollentrui, Mohoric en Dylan Teuns wonnen etappes. Bovendien werkte Pello Bilbao zich ver omhoog in het klassement. Sowieso valt de in het oranje gehulde equipe dit jaar op. Zo koerste Gino Mader in Italië en Zwitserland naar prachtige overwinningen. Mark Padoen verbaasde met twee ritzeges in de Dauphiné. Bovenal stak de immer trouwe luitenant Damiano Caruso ver boven zichzelf uit in de Giro. Gestuwd door de tiffosi eindigde hij op de tweede plaats achter de ongenaakbare Egan Bernal. Allemaal resultaten die niet iedereen aan zag komen. En zo kwam de twijfel. Ze reden wel heel goed, die van Bahrain.

In het verleden zijn teams met opvallende resultaten wel vaker tegen de spreekwoordelijke lamp gelopen. Neem het Spaanse Saunier-Duval. In 2008 werd het ene na het andere aansprekende resultaat behaald. Een sprookje, zo leek het. Tot in de Tour de France, na opnieuw drie verbluffende etappezeges, bleek hoe de vork in de steel zat. De ploeg stond stijf van de dope. Mannen als Riccardo Ricco en Leonardo Piepoli bleken de grootste boeven. Juan José Cobo, die in 2011 op merkwaardige wijze de Vuelta won, was de laatste erfenis van het valse spel bij de ploeg. In 2019 werd hij alsnog betrapt en raakte de Spanjaard zijn Vuelta-overwinning kwijt.

Wie succes heeft, valt op. Zeker als succes niet vanzelfsprekendheid is. Maar is dat dan hoe het is? Is goed rijden gelijk een katalysator voor dopingverdachtmakingen? Daar begint het wel op te lijken. Het is een wrange conclusie. De argusogenblik op opvallende prestaties veegt namelijk de glans van een prestatie af. Glans van een heldendaad, verwacht of onverwacht, die zorgt voor betovering bij wielervolgers. Als speculaties die heldendaad overschaduwen, valt er weinig van de koers te genieten. Twijfel in een vroeg stadium is een absolute keerzijde van het wielrennen.

De wielersport daarentegen is vanuit historisch oogpunt vervuild. Twijfel en verbazing zijn daarom te begrijpen. De kans bestaat dat de held van vandaag de schlemiel van morgen is. Helaas ligt dat verankerd in de geschiedenis van het fietsen. Of ze bij Bahrain of welke andere ploeg dan ook iets te verbergen hebben, weten we niet. Of ze gespeelde verontwaardiging tonen of bepaalde insinuaties wegwuiven, terwijl ze de boel voor de gek houden, weten we niet. Er kan enkel en alleen afgewacht worden. Schipperen tussen twijfelen over en het bewonderen van geweldige prestaties is jammer genoeg vaak de realiteit.

Misschien wel gesterkt door de inval koos Matej Mohoric de aanval. Mohoric, een geslepen topcoureur met inmiddels vele zeges achter zijn naam, las de wedstrijd in de negentiende etappe perfect. Hij ging en werd niet meer teruggepakt. Zijn tweede solozege van deze Tour. De finish passeerde hij met een veelzeggend handgebaar, om alle criticasters de mond te snoeren en alle twijfel rondom het presteren van zijn ploeg te veroordelen. Een actie, ongetwijfeld gedreven door frustratie en woede. Maar zeker ook begrijpelijk. Hij wilde laten weten dat de inval hem wat had gedaan. Mohoric had zich als een crimineel behandeld gevoeld.

Een onhandig en dom gebaar, zo klonk het na afloop in het mediacircus rondom de Tour. Maar het is wel een signaal naar iedereen die vatbaar is voor de twijfel aan alles wat wint of opvalt. En die twijfel hangt al jaren als een grijze wolk boven het wielrennen. Ook nu Tadej Pogacar verder bouwt aan zijn Toursuprematie. De frustratie bij jongens als Mohoric is begrijpelijk. Misschien dat de Sloveense Kampioen door zijn eigen prestaties de twijfel vanuit buiten begrijpt en herkent, maar niet wil wijken voor de schuine ogen op iedere grootse overwinning. En dus bracht hij met zijn rigoureuze handgebaar de boodschap over om niet meteen alle uitschieters in twijfel te trekken.

Dan keren we terug naar de ploeg Bahrain-Victorious. Ja, ze rijden een opvallend sterk seizoen. En dus komen de in het wielrennen verankerde twijfel en insinuaties naar boven. Maar toch. Niemand weet of de ploeg een tweede agenda heeft. Niemand weet of er doping wordt gebruikt binnen de in het oranje gehulde brigade. Wellicht dat de Franse politie reden had tot binnenvallen van het hotel. Dan komt de wereld er snel genoeg achter. Het moet echter geen reflex worden dat iedere buitengewone prestatie in de wielersport met argusogen bekeken wordt.