Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Smullen van La Fausto Coppi

Cycling.be nam dit weekend deel aan La Fausto Coppi, met 26 edities één van de oudste cyclosportieven die er bestaan. Startplaats Cuneo is voor driekwart omringd door bergen: klimwerk voor de boeg.

Het is een mooi gezicht, de pak hem beet 2000 gifgroene La Fausto Coppi 2013 shirtjes die het Piazza Galimberti vullen. Alle corredori worden geacht om het koersshirt dat ze bij de inschrijving ontvingen ook echt te dragen tijdens hun Granfondo of Mediofondo. Zo te zien hebben de gewoonlijk toch ijdeltuiterige Italianen er geen moeite mee om niet in smetteloos op elkaar afgestemd koerstenue te kunnen flaneren tussen de statige, rijk geornamenteerde gebouwen aan het plein.

Een Italiaanse Granfondo is een happening op zichzelf. In de loop der jaren is het fenomeen een beetje cultuurgoed geworden. Een weekendje lang is het gastdorp of de gaststad in de ban van wielrennen. Zo ook in Cuneo, startplaats van La Fausto Coppi. Als aperitief is er op zaterdag de wielermarkt, waar je nog snel een nieuw bandje kunt kopen, of een nieuwe helm, of een La Fausto Coppi truitje uit de vorige eeuw om je collectie compleet te maken. Ook de sponsors hebben er een stand. Er is dus heel wat te zien. Als rond 16 uur – na de siësta – het dagelijkse Italiaanse leven zich weer op gang trekt, vindt er een podiumceremonie plaats. De officiële speaker van de Giro d’Italia doet de uitleg, de schepen van sport heet allen welkom, de journalist die in de lokale La Stampa over de La Fausto Coppi heeft bericht, wordt onder applaus voorgesteld. Ook de buitenlandse gasten worden niet vergeten. Eerst mag de vertegenwoordiging van de Gran Fondo New York zijn verhaal doen, dan is het een echtpaar uit Hong Kong dat met cadeau’s wordt overladen. Vervolgens is de Nederlandse delegatie aan de beurt, en dan de Belgische. Ook Cycling.be wordt aan het publiek voorgesteld, als website molto importante.

Op zaterdag dus het aperitief, op zondagochtend de hoofschotel in de vorm van de koers, met aansluitend de prijzenceremonie. Als digestief kan bij een Granfondo de pasta-party niet ontbreken. Niet alleen de renners schuiven aan lange tafels in de zon aan, ook de talrijke familieleden staan (betalend) in de rij voor een bordje tagliatelle, rigatoni of conchiglie.

Het is 06.30 uur, maar de tropische hitte van gisteren hangt nog in de vallei, dus het voelt helemaal niet vroeg aan. De warmte is als balsem voor lichaam en geest, je staat hier niet te klappertanden van de ochtendkou zoals bij een Vlaamse toertocht, je hoeft niet eerst 10 km warm te draaien om je ritme te vinden. Dit jaar vatten 855 renners de korte afstand aan, 552 coureurs deden daar een lus van 49 km bij, om tot een totaalafstand van 150 km te komen. Gewoonlijk is de Granfondo 190 km lang, maar het ongewone voorjaarsweer dat Italië dit jaar teisterde, doet zich in het noordwesten van het land nog steeds gelden. Wegens blijvende sneeuw moesten er 2 cols uit de route worden geschrapt. La Fausto Coppi wordt er niet minder zwaar om. De renners maken tenslotte de koers.

Cycling.be houdt zijn overmoed in bedwang en kiest voor de Mediofondo van 111 km. Die zal al zwaar genoeg zijn, het zwarte beest van La Fausto Coppi zit hier immers ook in. De Col Fauniera (2.480 m) is inderdaad een gemenerik. Het gemiddelde stijgingspercentage van 7.1% klinkt niet zorgwekkend maar de lengte van 23,8 km blijkt dat wel te zijn. Langzaam zuigt de berg je leeg. In het begin geven de talloze krabbelaars die je voorbij dendert nog moed, maar als de Garmin zijn 5 km-signaal geeft met 28min38sec als tussentijd en 5 km later opnieuw bliept na 29min14sec dan begint te dagen hoe hard we eigenlijk aan het kruipen zijn. Tot twee keer toe ronden we een bergflank om dan een Stelvio-achtig vergezicht te krijgen van waar we nog helemaal naartoe moeten. We halen nog wel renners in, maar het gaat per centimeter. “Je wordt ouder papa” blijft ons vergezellen tot op de top. Daar staan vriendelijke vrijwilligers klaar met Italiaanse lekkernijen. Veel zoete koekjes, fruit, vijgen maar ook kaas.

De technische afdaling van de Fauniera heeft gelukkig veel ‘gratis’ kilometers: zonder trappen toch 50-60 per uur halen. De tweede piek van de dag is de Madonna Del Colletta. Die brengt ons tot op 1308 meter hoogte, over een 7 km lange weg die tegen ruim 8% omhoog leidt. Doet ook zeer, maar de wetenschap dat we na de top alleen nog maar hoeven af te zakken naar het vlakke dal waar Cuneo in ligt, is opnieuw balsem voor lichaam en geest.

Een 5-gangenmenu in Trattoria Zuavo (Via Roma, Cuneo) onthult ons de lekkerste olijfolie ooit en de beste ravioli ooit. La Fausto Coppi & la bella Italia: echte aanraders.